نظر به شرط نخستين ، اگر يك صورت ادراكى را تنها و مفرد گرفته و هيچ‌گونه نسبتى به چيزى نداده و حكمى نكرديم ، مانند صورت تصورى يك فرد انسان مثلًا ، صواب و خطايى محقق نخواهد شد ؛ و نظر به شرط دوم اگر قضيه را نسبت به چيزى كه هيچ‌گونه وحدت و مجانست با وى ندارد بدهيم چنان كه مثلًا قضيهء « چهار بزرگتر